Ons Doel

Als ouders zijn gearresteerd, komen de kinderen voor een groot aantal uitdagingen te staan. Studies in de VS hebben aangetoond dat wanneer een vader naar de gevangenis gaat, er ongeveer 90 % kans is dat de moeder de voornaamste verzorgster blijft. Wanneer echter een moeder naar de gevangenis gaat zijn de kansen dat de vader als belangrijkste verzorger optreedt nog maar ongeveer 25 %. (Ref. 1,2)

De arrestatie van hun ouder(s) heeft direct invloed op hoe de kinderen de rest van hun leven ontvouwen. De meest voorkomende scenario's zijn de volgende:

(1) Het leven met hun ouder(s) in de gevangenis

Veel vrouwen zijn moeders als ze naar de gevangenis gaan of ze zijn zelfs zwanger. In sommige landen worden moeders gescheiden van hun pasgeboren baby's kort na de geboorte. Er zijn ook veel landen waar kinderen bij de ouders blijven, meestal bij de moeder in de gevangenis tot een bepaalde leeftijd (vaak 3 jaar oud ). Indien de rechten van het kind en zijn of haar welzijn worden gewaarborgd door gevangenis autoriteiten, dan kan dit de meest wenselijke situatie zijn om vroege ontwikkelingsstoornissen te voorkomen en om het risico op hechtingsproblemen te verminderen.

Helaas worden, in te veel landen, kinderen behandeld als gevangenen. Bovendien leven in sommige landen de kinderen letterlijk in kooien. Kinderen worden vaak ook onderworpen aan een hoge mate van ontkenning: ze krijgen geen voedsel, wat betekent dat zij afhankelijk zijn van hun ouder(s) om hun voedsel te delen. Ze krijgen weinig of geen medische zorg, en er zijn onvoldoende sanitaire voorzieningen. De kinderen zijn zowel getuige als het onderwerp van geweld.

In veel landen worden kinderen die geboren worden in de gevangenis niet ingeschreven in het geboorteregister van hun land, omdat dit alleen kan worden gedaan als de ouder bij een kantoor van de gemeenschap waarin de ouders zijn ingeschreven persoonlijk langs komt. De moeder kan dit niet doen wanneer ze in de gevangenis zit. Veel kinderen die gevangen zitten met hun ouder(s) zijn dan ook niet geregistreerd.

 

(2) Het leven buiten de gevangenis met uitgebreide families, in een pleeggezin of bij de overheidcentra

Kinderen die niet kunnen leven met hun ouder(s) in de gevangenis verblijven uiteindelijk vaak bij de niet-gedetineerde ouder, familie, een pleeggezin of bij een opvang geregeld door de overheid.

Als de ouders naar de gevangenis worden gestuurd in een zogenaamd "ontwikkeld land" en het kind beide zorgverleners verliest, wordt het kind meestal verzorgd door een ander familielid, vaak grootouders, of komt het kind terecht bij pleegzorg. In hogere- en midden-inkomens landen is er vaak een basissysteem van zorg voor kinderen van veroordeelden. Echter, zelfs in West-Europese landen, worden de behoeften en uitdagingen van de kinderen van de veroordeelden niet altijd adequaat aangepakt.

In ontwikkelingslanden is de situatie vaak anders. Gezinnen zijn meestal groter en meer kinderen verliezen hun verzorger(s) wanneer de ouders naar de gevangenis worden gestuurd. De waarschijnlijkheid dat een familielid het kind verzorgt is verminderd door armoede en zelfs soms door schaamte. Bovendien zijn er vaak ook geen adequate systemen van zorg voor deze kinderen.

In elk geval, wanneer een kind verblijft bij een overblijvende ouder, of als alternatief bij familie binnen de gemeenschap is dit de ideale en minst verstorende situatie. Maar in de praktijk is dat niet altijd in het beste belang van het kind. Arrestaties gebeuren vaak niet alleenstaand, in te veel gevallen is er een voorgeschiedenis van armoede en lichamelijke of geestelijke mishandeling voorafgaand aan de arrestatie van een ouder. In andere gevallen resulteert de arrestatie zelf in een nieuwe omgeving waarin kinderen kunnen worden onderworpen aan geweld (vergelding), mishandeling, verwaarlozing en uitbuiting. Uit ervaring weten we dat de volgende onderliggende factoren ook een rol kunnen spelen:

 

a. In sommige samenlevingen is er een algemene opvatting dat deze kinderen nood hebben aan een streng onderwijs om te voorkomen dat ze zelf criminelen worden. Fysieke straf is gebruikelijk in veel landen en het is vaak extremer voor deze kinderen dan bij kinderen van wie de ouders niet zijn opgesloten.

b. Deze kinderen worden gezien als een extra persoon om te voeden door de nieuwe voogd. In ontwikkelingslanden kunnen ze vaak niet naar school en worden in plaats daarvan verplicht om hun voedsel door middel van gedwongen arbeid of (seksuele) uitbuiting te verdienen.

c. Deze kinderen hebben te maken met sociale stigma: kinderen van misdadigers worden vaak zelf beschouwd als misdadigers. Zo worden ze vaak gepest, vernederd en ontdaan van hun waardigheid.

d. Deze kinderen krijgen minder bescherming of zijn volledig onbeschermd en dus zeer kwetsbaar voor misbruik, uitbuiting en/of mensenhandel.

(3) Het leven op straat

In veel ontwikkelingslanden is pleegzorg vaak geen optie. Bijgevolg leidt de opsluiting van een ouder voor het kind vaak tot het begin van een leven op straat. Het leven op de straat voor kinderen betekent dat er geen hulp beschikbaar is om hen te helpen bij het genezingsproces na hun traumatische ervaringen van de gevangenisstraf van de ouders, ze worden aan hun lot overgelaten, zonder invulling van de basisbehoeften, zoals voedsel, onderdak, kleding, scholing, gezondheidszorg en ga zo maar door. Bij zulke kinderen is het dan ook zeer waarschijnlijk dat ze de banden met hun gedetineerde ouder(s) verliezen.

(4) Leven in gedwongen arbeid of uitbuiting
Kinderen waarvan de ouders in de gevangenis verblijven zijn in vele landen onbeschermd. Deze kinderen worden dan ook vaak mishandeld en uitgebuit en worden gedwongen om te werken in zeer gevaarlijke omstandigheden. Ouders verliezen ook vaak de kennis van de verblijfplaats van hun kind.

 

De psychologische impact

De psychologische en emotionele problemen waarmee kinderen van veroordeelden worden geconfronteerd zijn vaak overweldigend en kunnen zonder adequate hulp een leven lang littekens nalaten. De arrestatie van een ouder brengt angst, verwarring en paniek. Voor en tijdens het proces voelen kinderen angst en frustratie. Hopeloosheid en hulpeloosheid markeren de veroordeling. Na een gevangenisstraf van zijn ouders ervaart het kind eenzaamheid, stigma en wrok. Na de vrijlating hebben de kinderen ambivalente gevoelens. Huiselijk geweld of seksueel misbruik kunnen aanzienlijk psychologische trauma's verergeren. De mogelijke ontwikkelings- en gedragsproblemen als gevolg van de opsluiting van een ouder zijn velerlei.

• Zuigelingen van gevangenen lijden onder het gebrek aan binding met hun ouders.

• Voor kinderen tussen 2 en 5 jaar oud wordt de mogelijkheid om autonomie en initiatief te ontwikkelen beschadigd door het trauma door de criminele activiteiten van de ouders en/of arrestatie, en ouder-kind scheiding. De lange-termijn effecten van ouderlijke gevangenisstraf kunnen het ergste zijn in dit stadium omdat de kinderen in staat zijn om de traumatische gebeurtenissen te begrijpen en te onthouden, maar niet in de mogelijkheid zijn om ze te verwerken zonder hulp.

• In de lagere schoolleeftijd (6-10 jaar oud) heeft de ouderlijke gevangenisstraf waarschijnlijk een grote impact op de sociale aanpassing; veel kinderen in deze leeftijdsgroep ontwikkelen agressief gedrag en hebben moeite om samen te werken met anderen, in het bijzonder op school.

• Kinderen van gevangenen in de vroege adolescentie (11-14 jaar) hebben doorgaans reeds meerdere ervaringen gehad met ouderlijke misdaad, arrestatie en gevangenschap. Veel kinderen in deze leeftijdsgroep tonen onaangepast gedrag.

• Tijdens de late adolescentie  vertonen kinderen van gevangenen vaak toegenomen criminaliteit en negatieve percepties van het strafrechtstelsel. Samengevat, de ouders in de gevangenis en als gevolg daarvan blijvend trauma, scheiding en onvoldoende zorg interfereert met de ontwikkeling van het kind. Dit resulteert in negatieve lange-termijn resultaten, met inbegrip van intergenerationele gevangenisstraf. Als een ouder naar de gevangenis gaat lijden de kinderen erg. Dit interfereert met hun kansen om een ​​succesvol volwassen leven te leiden.

 

Een neerwaartse spiraal

Wereldwijd zijn er op dit moment miljoenen kinderen die een ouder in de gevangenis hebben.  Als volwassenen hebben ze een statistisch hogere kans op het nemen van de verkeerde weg als gevolg van alles wat ze hebben meegemaakt en de uitdagingen waarmee zij werden geconfronteerd . De gevangenispopulaties groeien in 78 % van de landen.

Zonder passende erkenning van zowel de uitdagingen van de kinderen van veroordeelden en van de oplossingen voor deze uitdagingen zal het probleem van de kinderen met een ouder in de gevangenis alleen maar toenemen. Wij geloven dat ieder kind de mogelijkheid moet krijgen om zijn volledige potentieel te ontwikkelen en wij zijn vastbesloten om deze negatieve neerwaartse spiraal te stoppen.

 

 

Referenties
1. The National Resource Center of children and families of the incarcerated (FCN). Rutger University Camden. 2014 Factsheet citing Philips Ph.D., Susan D., Gleeson, Ph.D., James P., Children, Families and the Criminal Justice System, A Research Brief, Center for Social Policy and Research, Univ. Of Ill., Chicago (2007).  http://nrccfi.camden.rutgers.edu/files/nrccfi-fact-sheet-2014.pdf (Retrieved on June 11, 2014).
2. Report card and analysis of federal policies from the National Women’s Law Center, US, October 2010 http://www.nwlc.org/sites/default/files/pdfs/mothersbehindbars2010.pdf  citing Barbara Bloom, Barbara Owen & Stephanie Covington, Gender Responsive Strategies: Research, Practice, and Guiding Principles for Women Offenders 7 (Nat’l Inst. of Corr. 2003). Retrieved on June 11, 2014.
3. International Center for Prison Studies. 10th Edition of World Prison Population List (October 2013). http://www.prisonstudies.org/sites/prisonstudies.org/files/resources/downloads/wppl_10.pdf  (Retrieved on June 11, 2014).